การเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างประชากรมีผลกระทบต่อ สภาพสังคมในองค์กรด้วยเหมือนกัน นั่นคือ
ในอนาคตอันใกล้ องค์กรส่วนใหญ่ที่ดำเนินกิจการมานาน
จะต้องรับมือกับสังคมผู้สูงอายุ (senior society) เพราะอย่างที่ทราบกันว่า
ประชากรที่มีจำนวนมากจะอยู่ในช่วงอายุที่จัดเป็นเจเนอเรชัน baby boomer ซึ่งเป็นวัยใกล้เกษียณ อายุงาน ประสบการณ์สูง
ซึ่งการจัดการกับพนักงานอาวุโส ของแต่ละองค์กรก็จะมีวิธีการที่แตกต่างกัน บางองค์กรก็เลี้ยงดูอย่างดี มีสวัสดิการ บำนาญ
บำเหน็จ เงินกองทุน เบี้ยเลี้ยงต่าง ๆ ให้
แต่บางองค์กรก็พยายามบีบให้ออกเพราะฐานเงินเดือนสูง
แต่ค่างานและความสามารถเริ่มจะตัน ดันต่อไม่ได้แล้ว
สู้ไปจ้างคนใหม่เงินเดือนถูกกว่ามาปั้นเสียดีกว่า
เพราะคนรุ่นใหม่ใช้เทคโนโลยีได้ดีไม่ต้องฝึกอบรมเพิ่มเติม แถมยังเรียนรู้ได้เร็ว
ไม่ต้องมีภาระทางครอบครัว
สาเหตุของการเพิ่มจำนวนประชากรสูงอายุอย่างรวดเร็ว
เป็นเพราะภาวะเจริญพันธุ์ที่เคยสูงในอดีต และภาวการณ์ตายที่ลดลงเป็นลำดับ อย่างต่อเนื่องตั้งแต่หลังสงครามโรคครั้งที่ 2 ทำให้ประชากรในรุ่นที่เคยเป็นเด็ก
ซึ่งเกิดมาเป็นจำนวนมากในอดีต ได้ค่อยๆ ทยอยเข้าสู่วัยแรงงานและวัยสูงอายุในที่สุด
นอกจากนี้ยังพบว่า
ในกลุ่มประชากรสูงอายุจะมีผู้ที่อยู่ในกลุ่มอายุมากๆ เพิ่มขึ้นเป็นลำดับเช่นในปี
พ.ศ. 2533 มีผู้ที่มีอายุ
ตั้งแต่ 75 ปีขึ้นไป เพียงประมาณ 700,000 คน คาดว่าจะเพิ่มเป็น 1,400,000 คน ในราวปี พ.ศ. 2553
และคาดว่าจะเพิ่มเป็นกว่า 2 ล้านคนในปีพ.ศ. 2563
สภาพปัญหาในปัจจุบัน
ปัญหาเมื่อเกิดขึ้นกับองค์การหรือหน่วยงานใด
ก็มักจะทำให้องค์การนั้น
ไม่สามารถทำงานให้บรรลุวัตถุประสงค์ขององค์การได้อย่างมีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลเท่าที่ควรจะเป็นสาเหตุของปัญหาการทำงานอาจมีสาเหตุมาจากความขัดแย้งทั้งในระหว่างบุคคลและระหว่างกลุ่ม
เช่น การคิดไม่เหมือนกัน การทำไม่เหมือนกัน และ ผลประโยชน์ไม่เหมือนกัน
ซึ่งจากประสบการณ์ที่ได้พบเห็นในระหว่างการทำงานก็พอที่จะระบุปัญหาเป็นประเด็นในเรื่องเกี่ยวกับ
คน / วิธีการทำงาน สรุปได้ว่า ปัญหาการทำงานในองค์การมีสาเหตุมาจาก 1. คน เช่น เกิดการแบ่งกลุ่ม มีอคติต่อกัน ขาดความร่วมมือ 2. งาน เช่น งานไม่มีประสิทธิภาพ งานล้าช้ากว่ากำหนด 3. วิธีการทำงาน เช่น ขาดภาวะผู้นำ ขาดมนุษยสัมพันธ์
ขาดศาสตร์และศิลป์ในการบริหาร
จากปัญหาดังกล่าวควรจะลดระดับของปัญหาและให้สมาชิกเกิดความร่วมแรง ร่วมใจ
ร่วมมือผลักดันให้ภารกิจบรรลุเป้าหมายขององค์การต่อไป
ปัญหาทางด้านสังคม
ผู้สูงอายุอาจจะไม่ได้รับการยกย่องจากสังคมเหมือนเดิม
โดยเฉพาะผู้ที่เคยเป็นข้าราชการ ตำแหน่งสูงซึ่งเคยมีอำนาจและบริวารแวดล้อม
เมื่อเกษียณอายุราชการ อาจเสียดายอำนาจและตำแหน่งที่เสียไป
เยาวชนและหนุ่มสาวหลายคนมีทัศนคติไม่ดีต่อผู้สูงอายุ เห็นคนรุ่นเก่าล้าสมัย
พูดไม่รู้เรื่องและไม่มีประโยชน์ ซึ่งทำให้ผุ้สูงอาย
ผลกระทบของปัญหา(ขอบเขต,แนวโน้มและความรุนแรง)
การทำงานเชื่องช้าอาจส่งปัญหาให้กับงานนั้น ๆ ได้ หากเป็นงานที่ใช้กำลัง อาจทำงานได้ไม่เต็มที่และอาจเกิดอุบัติเหตุในการทำงานได้อาจทำให้งานเสียหายเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ได้ องค์กรนั้น ๆ อาจไม่ประสบความสำเร็จเพราะพนักงาน ไม่ค่อยมีคุณภาพของงานที่ออกมาอาจไม่เป็นตามที่ตั้งเป้าหมายไว้ องค์กรอาจไม่พัฒนาหากมีบุคลากรเป็นผู้สูง อายุมากขึ้น
ผู้รับผลกระทบ(ภาคธุรกิจใด)
ขณะที่ประเทศไทยกำลังเข้าสู่การเป็นสังคมผู้สูงอายุ อันจะนำมาซึ่งภาระในอนาคตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
จากความเชื่อเดิมของสังคมที่ว่าผู้ที่เยื่องย่างเข้าสู่ช่วงวัยแห่งความชราภาพควรมีหน้าที่เพียงอยู่ดูแลบ้านและเลี้ยงดูลูกหลาน
แต่ด้วยสภาพสังคมที่เปลี่ยนไป
ความเป็นจริงในปัจจุบันมีผู้สูงอายุจำนวนมากที่ออกไปทำงานนอกบ้านด้วยเหตุผลนานาประการ
เพื่อเตรียมรับกับความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น วันนี้ (2 เม.ย.53) แผนงานเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ: พัฒนาพื้นที่ต้นแบบและปัจจัยสำคัญ
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.)
โดยการสนับสนุนของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
จัดการประชุมระดมความเห็น “การสร้างโอกาสการทำงานของผู้สูงอายุ:
การจัดการเพื่ออนาคต” ณ ห้องประชุมสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
เพื่อร่วมแลกเปลี่ยนความรู้ต่อสถานการณ์และปัญหาการสร้างโอกาสการทำงานของผู้สูงอายุ
อันจะนำไปสู่การทำงานเพื่อขับเคลื่อนในเชิงนโยบายต่อไป
คาดอีก 10 ปี ยอดผู้สูงอายุไทย 12 ล้านคน
ดร.สราวุธ ไพฑูรย์พงษ์ นักวิชาการ สถาบันเพื่อการพัฒนาประเทศไทย ทีดีอาร์ไอ
กล่าวถึงการศึกษาความจำเป็นทางนโยบายในการจ้างแรงงานผู้สูงอายุว่า
เมื่อสังคมไทยก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ ตามแนวคิดของยูเอ็นจะทำให้แรงงานลดลง
รายได้ลดลง รัฐต้องต้องดูแลผู้สูงอายุมากขึ้น ทางแก้ คือ
1.เพิ่มจำนวนแรงงานเข้ามาในระบบ
ไม่ว่าในส่วนแรงงานต่างด้าว แรงงานสตรี หรือผู้สูงอายุซึ่งก็มีขีดจำกัด
เพราะเรื่องสุขภาพ ความต้องการพักผ่อนฯลฯ 2.การใช้ระบบจ้างเหมาช่วง3.ขยายเวลาอายุเกษียณ
ซึ่งเมื่อประชากรอายุยืนขึ้นจึงมีความเป็นไปได้ในการขยายอายุการทำงานให้ยาวขึ้น
แต่ปัญหามีในหลายปัจจัย ทั้งตัวผู้สูงอายุที่ไม่ต้องการทำงานแล้ว
นายจ้างที่ต้องการรับแรงงานโดยดูจากประสิทธิภาพและประสิทธิผล
รวมทั้งเรื่องระบบกฎหมาย การพัฒนาฝีมือฯ 4.ปรับปรุงสภาพการทำงานของผู้สูงอายุ
และ 5.เพิ่มประสิทธิภาพการผลิตของแรงงาน
ดร.สราวุธ กล่าวให้ข้อมูลด้วยว่า ในปี 2552 ประเทศไทยมีประชากรผู้สูงอายุ
7.71 ล้านคน โดยกว่าร้อยละ 60 อยู่นอกเขตเทศบาล
แต่มีกำลังแรงงานผู้สูงอายุเพียง 3.17 ล้านคน
โดยส่วนใหญ่อายุ 60-69 แบ่งได้เป็นประชากรในเขตเทศบาล 0.73
ล้าน และนอกเขต 2.44 ล้านคน
โดยจำนวนผู้สูงอายุ 60 ปีขึ้นไป กว่าร้อยละ 63 อยู่ในภาคเกษตร ส่วนที่อยู่ในภาคอุตสาหกรรม การค้า และการบริการ
รวมแล้วมีทั้งหมด 1.15 ล้าน ทั้งนี้ แรงงานในเมือง-นอกเมือง
มีความต้องการต่างกัน เพราะแรงงานนอกเมืองส่วนมากไม่มีข้อจำกัดเรื่องอายุ
เมื่อมีการสำรวจผู้สูงอายุที่ทำงานในระบบและนอกระบบ ในระหว่าง พ.ศ.
2549-2551
พบว่าผู้สูงอายุทำงานนอกระบบถึงร้อยละ 90.1 อีกทั้งยังพบว่าร้อยละ
50 ทำงานมากกว่า 40-49 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
และพบว่าผู้สูงอายุที่การศึกษาน้อยจะมีสัดส่วนการทำงานมากกว่าผู้มีการศึกษา
เพราะผู้มีการศึกษามีหลักประกันรายได้หลังเกษียณดีกว่า
โดยผู้สูงอายุที่จบการศึกษาระดับอุดมศึกษา 278,630 คน
พบว่ายังทำงานอยู่เพียงหนึ่งในสี่
ในขณะที่ผู้สูงอายุที่ทำงานทั้งหมดเป็นผู้มีการศึกษาตำกว่าระดับประถมศึกษาถึงร้อยละ
81
ทั้งนี้ จากการประมาณการจำนวนกำลังแรงงานของผู้สูงอายุ ที่อายุ 60 ปีขึ้นไป
ทั่วประเทศ ปี 2553-2573 พบว่าจำนวนแรงงานผู้สูงอายุนั้นจะเพิ่มขึ้นตามขนาดประชากร
โดยหาก ปี 2563 มีจำนวนประชากรผู้สูงอายุ 12 ล้านคน จะมีแรงงานผู้สูงอายุ 5 ล้านคน ปี 2573
มีจำนวนประชากรผู้สูงอายุอยู่ที่ 17.7 ล้านคน
จะมีแรงงานผู้สูงอายุ 7 ล้านคน
ส่วนมาตรการเพื่อขยายการจ้างงานทำได้โดย
การเพิ่มแรงจูงใจในการทำงานให้กับผู้สูงอายุเอง ปรับทัศนคตินายจ้าง การปรับปรุงกฎหมาย เช่น การไม่นำเอาอายุมาเป็นขีดจำกัดการจ้างงาน
และขยายการเรียนรู้โดยเปิดโอกาสในการร่วมฝึกอบรม
นักวิชาการ
คณะเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กล่าวว่า 1 ใน 3 ของจำนวนผู้สูงอายุของไทยยังต้องทำงานเพื่อยังชีพ
โดยส่วนใหญ่เป็นคนที่มีการศึกษาน้อย และไม่ได้ทำงานเพราะต้องการแก้เบื่อ แก้เหงา
แต่เพื่อยังชีพ โดยส่วนใหญ่มีรายได้น้อยไม่เพียงพอกับการใช้จ่าย
และการทำงานก็ไม่ต่างจากหนุ่มสาว คือราวทำงาน 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
ดังนั้น จึงต้องช่วยให้คนที่อยากทำงานสามารถทำงานได้ต่อไป
โดยให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้
ผศ.ดร.นงนุช กล่าวต่อมาว่า
ในส่วนของภาคเศรษฐกิจที่มีบทบาทในการจ้างแรงงานผู้สูงอายุ
นอกเหนือจากภาคการเกษตรและประมง คือภาคอุตสาหกรรมการขายส่งขายปลีก
การซ่อมแซมอุปกรณ์ และอุตสาหกรรมโรงแรมและภัตตาคารแม้อายุมากก็ไม่มีผลกับสัดส่วนการจ้างงาน
อีกทั้ง คาดว่า ในปี 2552-2562
ในภาคเศรษฐกิจข่างต้น
จะมีความต้องการจ้างแรงงานผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นมาก แต่ในส่วนอุตสาหกรรมการผลิต
เมื่อแรงงานมีอายุมากขึ้นจะมีสัดส่วนจ้างงานลดลง
ผศ.ดร.นงนุช กล่าวถึงข้อเสนอว่า
ต้องไม่ให้มีการเลือกปฏิบัติหรือกีดกันการทำงานของผู้สูงอายุ เช่น
ในการอ้างอิงกฎหมายหลายๆ เพื่อจำกัดอายุการจ้างงาน อาทิ
กรอบการเกษียณอายุราชการและกรอบการเข้าประกันตนตาม พ.ร.บ.ประกันสังคม
แม้ว่าในส่วนของราชการบางหน่วยงานจะมีการขยายเวลาเกษียณอายุราชการ
แต่ส่วนใหญ่มักเป็นเฉพาะกับราชการที่มีความรู้ความสามารถ
ซึ่งน่าจะเปิดโอกาสในส่วนของข้าราชการระดับล่างที่ยังมีความสามารถและต้องการทำงาน
ในเรื่องการพัฒนาศักยภาพ ต้องมีการกรอบอายุจากเดิมของผู้ที่จะเข้าร่วมฝึกอบรบ
และจัดหรือมีแรงจูงใจให้หน่วยงานต่างๆ มีโปรแกรมอบรมให้แก่แรงงานผู้สูงอายุเป็นพิเศษ
ในส่วนของข้อกฎหมายควรมีการเพิ่มเติมบทบัญญัติเพื่อคุ้มครองผู้สูงอายุในการทำงาน
ให้ทำงานในสภาพการทำงานที่มีความปลอดภัยและไม่มีการเลือกปฏิบัติ
เปิดโอกาสให้ผู้สูงอายุทำงานอย่างยืดหยุ่น สนับสนุนงานที่เหมาะสม ให้ทำงานในหลายๆ
หน้าที่เพื่อไม่ให้สุขภาพเสื่อมโทรมเร็ว อาจต้องระบุอาชีพที่เหมาะสมใน
พ.ร.บ.ผู้สูงอายุ ในส่วนนายจ้างอาจมีการจูงเช่นใช้นโยบายด้านภาษีอากร
รัฐลงทุนช่วยเหลือในด้านสุขภาพ
นอกจากนี้ควรส่งเสริมให้ประชาชนสนใจดูแลสุขภาพตั้งแต่เด็ก
มีมาตรการมาดูแลพื้นที่สีเขียวให้ประชนได้ใช้ประโยชนในการออกกำลังกาย
เหล่านี้จะส่งผลให้การสร้างโอกาสในการทำงานของผู้สูงอายุเป็นจริงมากขึ้น
ข้อเสนอแนะในการลดความรุนแรงของปัญหา
แนวทางและวิธีการในการบริหารพนักงานอาวุโส
(senior staff management) มีทางเลือกได้หลายวิธี ดังต่อไปนี้
- เลื่อนตำแหน่งให้ โดยพิจารณาจาก 1.มีอัตราว่างในระดับที่สูงขึ้น 2.เก่งงาน3. เก่งคน ผู้ที่ได้รับการปฏิบัติในแบบนี้คือคนดีมีความสามารถ
ที่องค์กรต้องการเพราะมีทั้งวัยวุฒิ คุณวุฒิ ประสบการณ์
คุณสมบัติพร้อมที่จะรับตำแหน่งและความรับผิดชอบที่สูงขึ้น
- ไม่เลื่อนตำแหน่ง แต่เลื่อนเงินเดือน ทั้งนี้เป็นเพราะ 1.ตำแหน่งไม่ว่าง 2.เก่งงานแต่ไม่เก่งคน
ผู้ที่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้คือคนที่ทำงานดี ที่องค์กรอยากจะรักษาไว้
ไม่อยากเสียไป เพราะมีคุณงามความดีที่เคยทำมา แต่ติดขัดเงื่อนไขบางประการ
ทำให้ไม่สามารถเลื่อนตำแหน่งได้ องค์กรก็จะได้ไม่ต้องสูญเสียคนทำงานดี
เพื่อแลกกับการได้หัวหน้าห่วย ๆ มาแทน เติบโตในสายเชี่ยวชาญ
อาวุโสแทนการเติบโตในสายบังคับบัญชา หรือระดับจัดการ
- เปลี่ยนตำแหน่งและบทบาท ให้ไปทำงานโครงการ เพื่อไม่ให้หมดไฟ บางคนทำงาน routine
มาเป็นเวลานานขาดแรงจูงใจ ดังนั้นจึงต้องเปลี่ยนจากงานลักษณะ task-based
ไปเป็น project-based เช่น PMO
(project management officer) , R&D (research and development) ,
Kaizen+Innovation , KM Team ฯลฯ
- แต่งตั้งเป็นคณะกรรมการหรืออนุกรรมการ ทำงานร่วมกันกับฝ่ายอื่น
หรือข้ามแผนก
- เป็นพี่เลี้ยงพนักงานใหม่ สอนงานเคนเข้าใหม่ เด็กฝึกงาน เป็นโค้ช
เป็นที่ปรึกษาภายใน วิทยากรภายใน
- เป็นผู้ตรวจสอบภายใน
- เป็นหัวหน้าชมรม และสโมสรภายในองค์กร
- เป็นตัวแทนคนในไปรับงานนอก (offshore) หรือไปเก็บเกี่ยวหาความรู้จากเวทีสัมมนาวิชาการต่าง
ๆ กลับมาถ่ายทอดต่อ
- ให้ไปสร้างเครือข่ายวิชาชีพกับสมาคมต่าง ๆ
ร่วมกับคนภายนอกที่ทำงานในสายเดียวกัน เพื่อสร้างคลัสเตอร์ ให้มีคอนเน็คชั่น
ข้อมูลวงใน
- ให้เกษียณอายุก่อนกำหนด เพื่อเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงความสามารถ
และปรับโครงสร้างต้นทุนค่าใช้จ่ายพนักงานใหม่
- ต่ออายุการเกษียณ หรือ เรียกกลับเข้ามาทำงานใหม่
ในกรณีที่การพัฒนาคนมาทดแทนเกิดการขาดช่วง ไม่มีคนมารับไม้ต่อฯลฯ
เปรียบเทียบคนแก่ในองค์กร
จะมีอยู่สองประเภท คือ เปรียบเหมือนไขมันส่วนเกิน กับ มันสมอง
เราจะบริหารผู้อาวุโสอย่างไร ขึ้นอยู่กับว่าเป็น “มัน” ประเภทไหน
ไขมัน หรือ มันสมอง ถ้าเป็นไขมันก็ต้องรีดออกเพื่อไม่ให้องค์กรอุ้ยอ้าย
แต่ถ้าเป็นมันสมอง คือใช้กึ๋นไม่ต้องใช้แรงแต่ใช้ความเก๋าประสบการณ์
มาวางแผนและแก้ปัญหา ก็ต้องรักษาและส่งเสริม แต่ไม่ว่าเราจะปฏิบัติอย่างไร
ทุกคนในองค์กรก็จะต้องถึงวันที่ตัวเองกลายเป็น ส.ว.ในองค์กรไม่เร็วก็ช้า
(มาจากคำเต็มว่า สูงวัย) เพราะความแก่ไม่เคยปราณีใคร ดังนั้น
หากวันนี้เราจัดวางระบบและวิธีปฏิบัติเกี่ยวกับผู้อาวุโสไว้อย่างไร
วันหนึ่งเราทุกคนก็จะได้รับการปฏิบัติในแบบเดียวกันนี้เช่นกัน
การออกแบบวิธีการบริหารผู้อาวุโสจึงมีความสำคัญกับองค์กรเพราะเป็นผลกระทบซึ่งจะเกิดขึ้นได้กับทุกคนในที่ทำงาน
ข้อเสนอแนะในการลดความรุนแรงของปัญหา
แนวทางและวิธีการในการบริหารพนักงานอาวุโส
(senior staff management) มีทางเลือกได้หลายวิธี ดังต่อไปนี้
- เลื่อนตำแหน่งให้ โดยพิจารณาจาก 1.มีอัตราว่างในระดับที่สูงขึ้น 2.เก่งงาน3. เก่งคน ผู้ที่ได้รับการปฏิบัติในแบบนี้คือคนดีมีความสามารถ
ที่องค์กรต้องการเพราะมีทั้งวัยวุฒิ คุณวุฒิ ประสบการณ์
คุณสมบัติพร้อมที่จะรับตำแหน่งและความรับผิดชอบที่สูงขึ้น
- ไม่เลื่อนตำแหน่ง แต่เลื่อนเงินเดือน ทั้งนี้เป็นเพราะ 1.ตำแหน่งไม่ว่าง 2.เก่งงานแต่ไม่เก่งคน
ผู้ที่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้คือคนที่ทำงานดี ที่องค์กรอยากจะรักษาไว้
ไม่อยากเสียไป เพราะมีคุณงามความดีที่เคยทำมา แต่ติดขัดเงื่อนไขบางประการ
ทำให้ไม่สามารถเลื่อนตำแหน่งได้ องค์กรก็จะได้ไม่ต้องสูญเสียคนทำงานดี
เพื่อแลกกับการได้หัวหน้าห่วย ๆ มาแทน เติบโตในสายเชี่ยวชาญ
อาวุโสแทนการเติบโตในสายบังคับบัญชา หรือระดับจัดการ
- เปลี่ยนตำแหน่งและบทบาท ให้ไปทำงานโครงการ เพื่อไม่ให้หมดไฟ บางคนทำงาน routine
มาเป็นเวลานานขาดแรงจูงใจ ดังนั้นจึงต้องเปลี่ยนจากงานลักษณะ task-based
ไปเป็น project-based เช่น PMO
(project management officer) , R&D (research and development) ,
Kaizen+Innovation , KM Team ฯลฯ
- แต่งตั้งเป็นคณะกรรมการหรืออนุกรรมการ ทำงานร่วมกันกับฝ่ายอื่น
หรือข้ามแผนก
- เป็นพี่เลี้ยงพนักงานใหม่ สอนงานเคนเข้าใหม่ เด็กฝึกงาน เป็นโค้ช
เป็นที่ปรึกษาภายใน วิทยากรภายใน
- เป็นผู้ตรวจสอบภายใน
- เป็นหัวหน้าชมรม และสโมสรภายในองค์กร
- เป็นตัวแทนคนในไปรับงานนอก (offshore) หรือไปเก็บเกี่ยวหาความรู้จากเวทีสัมมนาวิชาการต่าง
ๆ กลับมาถ่ายทอดต่อ
- ให้ไปสร้างเครือข่ายวิชาชีพกับสมาคมต่าง ๆ
ร่วมกับคนภายนอกที่ทำงานในสายเดียวกัน เพื่อสร้างคลัสเตอร์ ให้มีคอนเน็คชั่น
ข้อมูลวงใน
- ให้เกษียณอายุก่อนกำหนด เพื่อเปิดโอกาสให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงความสามารถ
และปรับโครงสร้างต้นทุนค่าใช้จ่ายพนักงานใหม่
- ต่ออายุการเกษียณ หรือ เรียกกลับเข้ามาทำงานใหม่
ในกรณีที่การพัฒนาคนมาทดแทนเกิดการขาดช่วง ไม่มีคนมารับไม้ต่อฯลฯ
เปรียบเทียบคนแก่ในองค์กร
จะมีอยู่สองประเภท คือ เปรียบเหมือนไขมันส่วนเกิน กับ มันสมอง
เราจะบริหารผู้อาวุโสอย่างไร ขึ้นอยู่กับว่าเป็น “มัน” ประเภทไหน
ไขมัน หรือ มันสมอง ถ้าเป็นไขมันก็ต้องรีดออกเพื่อไม่ให้องค์กรอุ้ยอ้าย
แต่ถ้าเป็นมันสมอง คือใช้กึ๋นไม่ต้องใช้แรงแต่ใช้ความเก๋าประสบการณ์
มาวางแผนและแก้ปัญหา ก็ต้องรักษาและส่งเสริม แต่ไม่ว่าเราจะปฏิบัติอย่างไร
ทุกคนในองค์กรก็จะต้องถึงวันที่ตัวเองกลายเป็น ส.ว.ในองค์กรไม่เร็วก็ช้า
(มาจากคำเต็มว่า สูงวัย) เพราะความแก่ไม่เคยปราณีใคร ดังนั้น
หากวันนี้เราจัดวางระบบและวิธีปฏิบัติเกี่ยวกับผู้อาวุโสไว้อย่างไร
วันหนึ่งเราทุกคนก็จะได้รับการปฏิบัติในแบบเดียวกันนี้เช่นกัน
การออกแบบวิธีการบริหารผู้อาวุโสจึงมีความสำคัญกับองค์กรเพราะเป็นผลกระทบซึ่งจะเกิดขึ้นได้กับทุกคนในที่ทำงาน
รายชื่อสมาชิก Section AE
นางสาวพรพิมล ติ๊บเต็ม 551805080
นางสาวนุชรัตน์ มะโนวรรณ์ 551805081
สาขาวิชาการจัดการทั่วไป [กลุ่ม 2]




